اشعار نیما یوشیج (گزیده‌ای از زیباترین شعرهای عاشقانه پدر شعر نو فارسی)

نیما یوشیج یکی از تأثیرگذارترین شاعران تاریخ ادبیات ایران است که با نوآوری‌های خود، تحول بزرگی در شعر فارسی ایجاد کرد و به عنوان بنیان‌گذار شعر نو شناخته می‌شود. اشعار او با نگاهی متفاوت به طبیعت، جامعه، انسان و احساسات، راهی تازه در برابر شاعران نسل‌های بعد گشود. اشعار نیما یوشیج علاوه بر زیبایی زبانی، سرشار از مفاهیم عمیق اجتماعی، فلسفی و انسانی هستند و همچنان در میان علاقه‌مندان به ادبیات فارسی جایگاه ویژه‌ای دارند. بسیاری از دوستداران شعر به دنبال خواندن زیباترین اشعار نیما یوشیج هستند تا با سبک و جهان‌بینی این شاعر بزرگ بیشتر آشنا شوند. در این مطلب از مجله آفتاب، مجموعه‌ای از مشهورترین و ماندگارترین شعرهای نیما یوشیج را گردآوری کرده‌ایم.

نیما یوشیج که بود؟

نیما یوشیج (۱۳۳۸-۱۲۷۶)، با نام اصلی علی اسفندیاری، شاعر نامدار ایرانی و بنیانگذار «شعر نو فارسی» (نیمایی) است که با سرودن شعر «افسانه» در سال ۱۳۰۱، انقلابی در ساختار و زبان شعر فارسی پدید آورد.

او که در روستای یوش از توابع نور مازندران به دنیا آمده بود، پس از تحصیلات مقدماتی به تهران رفت و با فضای ادبی و هنری آن دوره آشنا شد. نیما با بهره‌گیری از وزن‌های عروضی با تسهیلات و تغییرات بنیادین در قافیه، و با تأکید بر تصویرپردازی تازه و نگاه رئالیستی به طبیعت و زندگی روزمره، شعر فارسی را از قالب‌های کلاسیک قصیده و غزل خارج ساخت.

اشعار او، با زبانی نمادین و گاه دشوار، بازتابی از مسائل اجتماعی، سیاسی و عاطفی جامعهٔ ایران در دوران گذار از سنت به مدرنیته است. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به «افسانه»، «ققنوس»، «آب در خوابگه مورچگان»، «شب‌گیر» و «کشتی شکسته» اشاره کرد.

نیما در طول حیات خود با بی‌توجهی و حتی مخالفت جدی بسیاری از شاعران سنت‌گرا روبرو بود، اما امروزه او را پدر شعر فارسی و الهام‌بخش تمامی جریان‌های شعری پس از خود می‌دانند. آرامگاه او در یوش، در کنار طبیعتی که در اشعارش بسیار از آن سخن گفته، جایگاه زیارتی دوستداران ادبیات فارسی است.

شعرهای کوتاه نیما یوشیج

هر که با من همره و پیمانه شد

عاقبت شیدا دل و دیوانه شد

آتش عشق است و گیرد در کسی

کاو ز سوز عشق، می سوزد بسی

عشق کاول صورتی نیکوی داشت

بس بدی ها عاقبت در خوی داشت

در شب سرد زمستانی کوره ی خورشید هم

چون کوره ی گرم چراغ من نمی سوزد

عشقم آخر در جهان بد نام کرد

آخرم رسوای خاص و عام کرد

قصه‌ ام عشاق را دلخون کند

عاقبت خواننده را مجنون کند

گفتم زخ تو گفت به گل می‌ ماند

گفتم لب تو گفت به مل می‌ ماند

کنار آشنایی تو آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

سخت حیران می شوم در کار خود

که نمی دانم ره و رفتار خود

می‌ میرم صد بار پس مرگ تنم

می‌ گرید باز تنم هم تنم در کفنم

یک چند به گیر و دار بگذشت مرا

یک چند در انتظار بگذشت مرا

گفتی به فراق نازنینان چونی

وقت است که آیی و ببینی چونم

تو عمر منی!

عرصه مکن بر من تنگ…

دور گشتند از من آن یاران همه

چه شدند ایشان، چه شد آن همهمه

گرم یادآوری یا نه، من از یادت نمی کاهم

تو را من چشم در راهم…

جز من شوریده را که چاره نیست

بایدم تا زنده ام در درد زیست

دوران روزهای جوانی مرا گذشت

در عشق های دلکش و شیرین

بنده‌ ی تنهایی‌ ام تا زنده‌ ام

گوشه‌ ای دور از همه جوینده‌ ام

اشعار شفیعی کدکنی | زیباترین شعرهای عاشقانه و ماندگار محمدرضا شفیعی کدکنی

کاش تا دل می گرفت و می شکست

دوست می آمد کنارش می نشست

با همه هستی خود، ای همه هستی من

و هزاران بار خواهم گفت دوست دارم را …

در کنار رودخانه من فقط هستم

خسته ی درد تمنا چشم در راه آفتابم را

هر نقش که می نهم به دل در آنی

دانستمت اکنون که دل من هستی

صد علت و معلول به‌ هم داری اگر

افسون فریب است و فریب افسون

خاک در دوستم، گرم باد برد

هردم سوی اوستم، خدایا دریاب!

آن گل زودرس چو چشم گشود

به لب رودخانه تنها بود

خانه‌ام ابریست اما

ابر بارانش گرفته ست

سبزه ها در بهار می رقصند

من در کنار تو به آرامش می رسم

دیدمش، گفتم منم نشناخت او

بی تامل رو ز من برتافت او

کسی سوال می کند، به خاطر چه زنده ای

و من برای زندگی تو را بهانه می کنم

صبح چو انوار سرافکنده زد

گل به دم باد وزان خنده زد

شب نیست که از دیده نرانی خونم

دیری‌ ست که من با تو ز خود بیرونم

عاشقم من، عاشقم من، عاشقم

عاشقی را لازم آید درد و غم

اشعار احمدرضا احمدی (شعرهای کوتاه و بلند عاشقانه از احمدرضا احمدی)

اشعار بلند نیما یوشیج

زردها بی خود قرمز نشده اند

قرمزی رنگ نینداخته است

بی خودی بر دیوار.

صبح پیدا شده از آن طرف کوه “ازاکو” اما

“وازانا” پیدا نیست

گرته ی روشنی مرده ی برفی

همه کارش آشوب

بر سر شیشه ی هر پنجره بگرفته قرار.

وازانا پیدا نیست

من دلم سخت گرفته است از این

میهمان خانه ی مهمان کش روزش تاریک

که به جان هم نشناخته انداخته است:

چند تن خواب آلود

چند تن نا هموار

چند تن نا هشیار.

 تی تیک تی تیک

در این کران ساحل و به نیمه شب

نک می زند

“سیولیشه”

روی شیشه.

به او هزار بار

ز روی پند گفته ام

که در اطاق من ترا

نه جا برای

خوابگاست

من این اطاق را به دست

هزار بار رفته ام.

چراغ سوخته

هزار بر لبم

سخن به مهر دوخته.

ولیک بر مراد خود

به من نه اعتناش او

فتاده است در تلاش او

به فکر روشنی کز آن

فریب دیده است و باز

فریب می خورد همین زمان.

به تنگنای نیمه شب

که خفته روزگار پیر

چنان جهان که در تعب

کوبد سر

کوبد پا.

تی تیک تی تیک

سوسک سیا

سیولیشه

نک می زند

روی شیشه.

در پیش کومه ام

در صحنه ی تمشک

بیخود ببسته است

مهتاب بی طراوت.لانه.

یک مرغ دل نهاده ی دریادوست

با نغمه هایش دریایی

بیخود سکوت خانه سرایم را

کرده است چون خیاش ویرانه.

بیخود دویده است

بیخود تنیده است

“لم” در حواشی “آئیش”

باد از برابر جاده

کانجا چراغ روشن تا صبح

می سوزد از پی چه نشانه.

ای یاسمن تو بیخود پس

نزدیکی از چه نمی گیری

با این خرابم آمده خانه.

 دیری ست نعره می کشد از بیشه ی

خموش

“کک کی” که مانده گم.

از چشم ها نهفته پری وار

زندان بر او شده است علف زار

بر او که او قرار ندارد

هیچ آشنا گذار

ندارد.

اما به تن درست و برومند

“کک کی” که مانده گم

دیری است نعره میکشد از بیشه ی خموش.

بر سر قایقش اندیشه کنان

قایق بان

دائماً میزند از رنج سفر بر سر دریا فریاد:

“اگرم کشمکش موج سوی ساحل راهی میداد.”

سخت طوفان زده روی دریاست

نا

شکیباست به دل قایق بان

شب پر از حادثه.دهشت افزاست.

بر سر ساحل هم لیکن اندیشه کنان قایق بان

نا شکیباتر بر می شود از او فریاد:

“کاش بازم ره بر خطه ی دریای گران می افتاد!”

 پاسها از شب گذشته

است.

میهمانان جای را کرده اند خالی. دیرگاهی است

میزبان در خانه اش تنها نشسته.

در نی آجین جای خود بر ساحل متروک میسوزد اجاق او

اوست مانده.اوست خسته.

مانده زندانی به لبهایش

بس فراوان حرفها اما

با نوای نای خود در این شب تاریک پیوسته

چون سراغ از هیچ زندانی نمی گیرند

میزبان در خانه اش تنها نشسته.

 ترا من چشم در راهم

شباهنگام

که می گیرند در شاخ ” تلاجن” سایه ها رنگ سیاهی

وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم

ترا من چشم در راهم.

شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

گرم یاد آوری یا نه

من از یادت نمی کاهم

ترا من چشم در راهم.

شب همه شب شکسته خواب به چشمم

گوش بر زنگ کاروانستم

با صداهای نیم زنده ز دور

هم عنان گشته هم زبان هستم.

جاده اما ز همه کس خالی است

ریخته بر سر آوار آوار

این منم مانده به زندان شب تیره که باز

شب همه شب

گوش بر زنگ کاروانستم.

اشعار پروین اعتصامی / گلچین شعرهای کوتاه و بلند عاشقانه پروین اعتصامی

معروف ترین شعر نیما یوشیج

من ندانم با که گویم شرح درد

قصه ی رنگ پریده ، خون سرد ؟

هر که با من همره و پیمانه شد

عاقبت شیدا دل و دیوانه شد

قصه ام عشاق را دلخون کند

عاقبت ، خواننده را مجنون کند

آتش عشق است و گیرد در کسی

کاو ز سوز عشق ، می سوزد بسی

قصه ای دارم من از یاران خویش

قصه ای از بخت و از دوران خویش

یاد می آید مراکز کودکی

همره من بوده همواره یکی

قصه ای دارم از

این همراه خود

همره خوش ظاهر بدخواه خود

او مرا همراه بودی هر دمی

سیرها می کردم اندر عالمی

یک نگارستانم آمد در نظر

اندرو هر گونه حس و زیب و فر

هر نگاری را جمالی خاص بود

یک صفت ، یک غمزه و یک رنگ سود

هر یکی محنت زدا ،‌خاطر نواز

شیوه ی جلوه گری را کرده ساز

هر یکی با یک کرشمه ،‌یک هنر

هوش بردی و شکیبایی ز سر

هر نگاری را به دست اندر کمند

می کشیدی هر که افتادی به بند

بهر ایشان عالمی گرد آمده

محو گشته ، عاشق و حیرت زده

من که در این حلقه بودم بیقرار

عاقبت کردم

نگاری اختیار

مهر او به سرشت با بنیاد من

کودکی شد محو ، بگذشت آن ز من

رفت از من طاقت و صبر و قرار

باز می جستم همیشه وصل یار

هر کجا بودم ، به هر جا می شدم

بود آن همراه دیرین در پیم

من نمی دانستم این همراه کیست

قصدش از همراهی در کار چیست ؟

بس که دیدم نیکی و یاری او

مار سازی و مددکاری او

گفتم : ای غافل بباید جست او

هر که باشد دوستار توست او

شادی تو از مدد کاری اوست

بازپرس از حال این دیرینه دوست

گفتمش : ای نازنین یار نکو

همرها ،‌تو چه کسی ؟ آخر بگو

کیستی ؟ چه

نام داری ؟ گفت : عشق

گفت : چونی ؟ حال تو چون است ؟ من

گفتمش : روی تو بزداید محن

تو کجایی ؟ من خوشم ؟ گفتم : خوشی

خوب صورت ، خوب سیرت ، دلکشی

به به از کردار و رفتار خوشت

به به از این جلوه های دلکشت

بی تو یک لحظه نخواهم زندگی

خیر بینی ، باش

در پایندگی

باز آی و ره نما ، در پیش رو

که منم آماده و مفتون تو

در ره افتاد و من از دنبال وی

شاد می رفتم بدی نی ، بیم نی

در پی او سیرها کردم بسی

از همه دور و نمی دیدیم کسی

چون که در من سوز او تاثیر کرد

عالمی در نزد من تغییر کرد

عشق ، کاول صورتی نیکوی داشت

بس بدی ها عاقبت در خوی داشت

روز درد و روز ناکامی رسید

عشق خوش ظاهر مرا در غم کشید

ناگهان دیدم خطا کردم ،‌خطا

که بدو کردم ز خامی اقتفا

آدم کم تجربه ظاهر پرست

ز آفت و شر زمان هرگز نرست

من ز خامی عشق

را خوردم فریب

که شدم از شادمانی بی نصیب

در پشیمانی سر آمد روزگار

یک شبی تنها بدم در کوهسار

سر به زانوی تفکر برده پیش

محو گشته در پریشانی خویش

زار می نالیدم از خامی خود

در نخستین درد و ناکامی خود

که : چرا بی تجربه ، بی معرفت

بی تأمل ،‌بی خبر ،‌بی مشورت

من که هیچ از خوی او نشناختم

از چه آخر جانب او تاختم ؟

دیدم از افسوس و ناله نیست سود

درد را باید یکی چاره نمود

چاره می جستم که تا گردم رها

زان جهان درد وطوفان بلا

سعی می کردم بهر جیله شود

چاره ی

این عشق بد پیله شود

عشق کز اول مرا درحکم بود

س آنچه می گفتم بکن ،‌ آن می نمود

من ندانستم چه شد کان روزگار

اندک اندک برد از من اختیار

هر چه کردم که از او گردم رها

در نهان می گفت با من این ندا

بایدت جویی همیشه وصل او

که فکنده ست او تو

را در جست و جو

ترک آن زیبارخ فرخنده حال

از محال است ، از محال است از محال

گفتم : ای یار من شوریده سر

سوختم در محنت و درد و خطر

در میان آتشم آورده ای

این چه کار است ، اینکه با من کرده ای ؟

چند داری جان من در بند ، چند ؟

بگسل آخر از من

بیچاره بند

هر چه کردم لابه و افغان و داد

گوش بست و چشم را بر هم نهاد

یعنی : ای بیچاره باید سوختن

نه به آزادی سرور اندوختن

بایدت داری سر تسلیم پیش

تا ز سوز من بسوزی جان خویش

چون که دیدم سرنوشت خویش را

تن بدادم تا بسوزم در بلا

مبتلا را چیست چاره جز رضا

چون نیابد راه دفع ابتلا ؟

این سزای آن کسان خام را

که نیندیشند هیچ انجام را

سالها بگذشت و در بندم اسیر

کو مرا یک یاوری ، کو دستگیر ؟

می کشد هر لحظه ام در بند سخت

او چه خواهد از من برگشته بخت ؟

ای

دریغا روزگارم شد سیاه

آه از این عشق قوی پی آه ! آه

کودکی کو ! شادمانی ها چه شد ؟

تازگی ها ، کامرانی ها چه شد ؟

چه شد آن رنگ من و آن حال من

محو شد آن اولین آمال من

شد پریده ،‌رنگ من از رنج و درد

این منم : رنگ پریده ،‌خون سرد

عشقم آخر در جهان

بدنام کرد

آخرم رسوای خاص و عام کرد

وه ! چه نیرنگ و چه افسون داشت او

که مرا با جلوه مغتون داشت او

عاقبت آواره ام کرد از دیار

نه مرا غمخواری و نه هیچ یار

می فزاید درد و آسوده نیم

چیست این هنگامه ، آخر من کیم ؟

که شده ماننده ی

دیوانگان

می روم شیدا سر و شیون کنان

می روم هر جا ، به هر سو ، کو به کو

خود نمی دانم چه دارم جست و جو

سخت حیران می شوم در کار خود

که نمی دانم ره و رفتار خود

خیره خیره گاه گریان می شوم

بی سبب گاهی گریزان می شوم

زشت آمد در نظرها کار من

خلق نفرت دارد از گفتار من

دور گشتند از من آن یاران همه

چه شدند ایشان ، چه شد آن همهمه ؟

چه شد آن یاری که از یاران من

خویش را خواندی ز جانبازان من ؟

من شنیدم بود از آن انجمن

که ملامت گو بدند و ضد من

چه شد آن یار نکویی کز فا

دم زدی

پیوسته با من از وفا ؟

گم شد از من ، گم شدم از یاد او

ماند بر جا قصه ی بیداد او

بی مروت یار من ، ای بی وفا

بی سبب از من چرا گشتی جدا ؟

بی مروت این جفاهایت چراست ؟

یار ، آخر آن وفاهایت کجاست ؟

چه شد آن یاری که با من داشتی

دعوی یک باطنی

و آشتی ؟

چون مرا بیچاره و سرگشته دید

اندک اندک آشنایی را برید

دیدمش ، گفتم : منم نشناخت او

بی تأمل روز من برتافت او

دوستی این بود ز ابنای زمان

مرحبا بر خوی یاران جهان

مرحبا بر پایداری های خلق

دوستی خلق و یاری های خلق

بس که

دیدم جور از یاران خود

وز سراسر مردم دوران خود

من شدم : رنگ پریده ، خون سرد

پس نشاید دوستی با خلق کرد

وای بر حال من بدبخت!‌وای

کس به درد من مبادا مبتلای

عشق با من گفت : از جا خیز ، هان

خلق را از درد بدبختی رهان

خواستم تا ره نمایم

خلق را

تا ز ناکامی رهانم خلق را

می نمودم راهشان ، رفتارشان

منع می کردم من از پیکارشان

خلق صاحب فهم صاحب معرفت

عاقبت نشنید پندم ، عاقبت

جمله می گفتند او دیوانه است

گاه گفتند او پی افسانه است

خلقم آخر بس ملامت ها نمود

سرزنش ها و

حقارت ها نمود

با چنین هدیه مرا پاداش کرد

هدیه ،‌آری ، هدیه ای از رنج و درد

که پریشانی من افزون نمود

خیرخواهی را چنین پاداش بود

عاقبت قدر مرا نشناختند

بی سبب آزرده از خود ساختند

بیشتر آن کس که دانا می نمود

نفرتش از حق و حق آرنده

بود

آدمی نزدیک خود را کی شناخت

دور را بشناخت ، سوی او بتاخت

آن که کمتر قدر تو داند درست

در میانخویش ونزدیکان توست

الغرض ، این مردم حق ناشناس

بس بدی کردند بیرون از قیاس

هدیه ها دادند از درد و محن

زان سراسر هدیه ی جانسوز ،‌من

یادگاری ساختم با آه و درد

نام آن ، رنگ پریده ، خون سرد

مرحبا بر عقل و بر کردار خلق

مرحبا بر طینت و رفتار خلق

مرحبا بر آدم نیکو نهاد

حیف از اویی که در عالم فتاد

خوب پاداش مرا دادند ،‌خوب

خوب داد عقل را دادند ، خوب

هدیه این بود

از خسان بی خرد

هر سری یک نوع حق را می خرد

نور حق پیداست ،‌ لیکن خلق کور

کور را چه سود پیش چشم نور ؟

ای دریفا از دل پر سوز من

ای دریغا از من و از روز من

که به غفلت قسمتی بگذشاتم

خلق را حق جوی می پنداشتمن

من چو آن شخصم که از بهر

صدف

کردم عمر خود به هر آبی تلف

کمتر اندر قوم عقل پاک هست

خودپرست افزون بود از حق پرست

خلق خصم حق و من ، خواهان حق

سخت نفرت کردم از خصمان حق

دور گردیدم از این قوم حسود

عاشق حق را جز این چاره چه بود ؟

عاشقم من بر لقای روی دوست

سیر

من هممواره ، هر دم ، سوی اوست

پس چرا جویم محبت از کسی

که تنفر دارد از خویم بسی؟

پس چرا گردم به گرد این خسان

که رسد زایشان مرا هردم زیان ؟

ای بسا شرا که باشد در بشر

عاقل آن باشد که بگریزد ز شر

آفت و شر خسان را چاره ساز

احتراز است ، احتراز

است ، احتراز

بنده ی تنهاییم تا زنده ام

گوشه ای دور از همه جوینده ام

می کشد جان را هوای روز یار

از چه با غیر آورم سر روزگار ؟

من ندارم یار زین دونان کسی

سالها سر برده ام تنها بسی

من یکی خونین دلم شوریده حال

که شد آخر عشق جانم را

وبال

سخت دارم عزلت و اندوه دوست

گرچه دانم دشمن سخت من اوست

من چنان گمنامم و تنهاستم

گوییا یکباره ناپیداستم

کس نخوانده ست ایچ آثار مرا

نه شنیده ست ایچ گفتار مرا

اولین بار است اینک ، کانجمن

ای می خواند از اندوه من

شرح عشق و شرح

ناکامی و درد

قصه ی رنگ پریده ، خون سرد

من از این دو نان شهرستان نیم

خاطر پر درد کوهستانیم

کز بدی بخت ،‌در شهر شما

روزگاری رفت و هستم مبتلا

هر سری با عالم خاصی خوش است

هر که را یک چیز خوب و دلکش است

من خوشم با زندگی کوهیان

چون که عادت دارم از صفلی بدان

به به از آنجا که مأوای من است

وز سراسر مردم شهر ایمن است

اندر او نه شوکتی ،‌ نه زینتی

نه تقید ،‌نه فریب و حیلتی

به به از آن آتش شب های تار

در کنار گوسفند و کوهسار

به به از آن شورش و آن همهمه

که بیفتد گاهگاهی

دررمه

بانگ چوپانان ، صدای های های

بانگ زنگ گوسفندان ، بانگ نای

زندگی در شهر فرساید مرا

صحبت شهری بیازارد مرا

خوب دیدم شهر و کار اهل شهر

گفته ها و روزگار اهل شهر

صحبت شهری پر از عیب و ضر است

پر ز تقلید و پر از کید و شر است

شهر

باشد منبع بس مفسده

بس بدی ، بس فتنه ها ، بس بیهده

تا که این وضع است در پایندگی

نیست هرگز شهر جای زندگی

زین تمدن خلق در هم اوفتاد

آفرین بر وحشت اعصار باد

جان فدای مردم جنگل نشین

آفرین بر ساده لوحان ،‌آفرین

شهر درد و محنتم افزون نمود

این هم از عشق است ، ای کاش او نبود

من هراسانم بسی از کار عشق

هر چه دیدم ، دیدم از کردار عشق

او مرا نفرت بداد از شهریان

وای بر من ! کو دیار و خانمان ؟

خانه ی من ،‌جنگل من ، کو، کجاست ؟.

حالیا فرسنگ ها از من جداست

بخت بد را بین چه با من می

کند

س دورم از دیرینه مسکن می کند

یک زمانم اندکی نگذاشت شاد

کس گرفتار چنین بختی مباد

تازه دوران جوانی من است

که جهانی خصم جانی من است

هیچ کس جز من نباشد یار من

یار نیکوطینت غمخوار من

باطن من خوب یاری بود اگر

این همه در وی

نبودی شور و شر

آخر ای من ، تو چه طالع داشتی

یک زمانت نیست با بخت آشتی ؟

از چو تو شوریده آخر چیست سود

در زمانه کاش نقش تو نبود

کیستی تو ! این سر پر شور چیست

تو چه ها جویی درین دوران زیست ؟

تو نداری تاب درد و سوختن

باز داری قصد درد اندوختن ؟

پس چو درد اندوختی ،‌ افغان کنی

خلق را زین حال خود حیران کنی

چیست آخر! این چنین شیدا چرا؟

این همه خواهان درد و ماجرا

چشم بگشای و به خود باز آی ، هان

که تویی نیز از شمار زندگان

دائما تنهایی و آوارگی

دائما نالیدن و بیچارگی

نیست ای غافل !

قرار زیستن

حاصل عمر است شادی و خوشی

س نه پریشان حالی و محنت کشی

اندکی آسوده شو ، بخرام شاد

چند خواهی عمر را بر باد داد

چند ! چند آخر مصیبت بردنا

لحظه ای دیگر بباید رفتنا

با چنین اوصاف و حالی که تو راست

گر ملامت ها کند خلقت رواست

ای ملامت گو بیا وقت است ،‌ وقت

که ملامت دارد این شوریده بخت

گرد آیید و تماشایش کنید

خنده ها بر حال و روز او زنید

او خرد گم کرده است و بی قرار

ای سر شهری ، از او پرهیزدار

رفت بیرون مصلحت از دست او

مشنوی این گفته های پست او

او نداند رسم چه ،‌ آداب چیست

که چگونه بایدش با خلق زیست

او نداند چیست این اوضاع شوم

این مذاهب ، این سیاست ، وین رسوم

او نداند هیچ وضع گفت و گو

چون که حق را باشد اندر جست و جو

ای بسا کس را که حاجت شد روا

بخت بد را ای بسا باشد دوا

ای

بسا بیچاره را کاندوه و درد

گردش ایام کم کم محو کرد

جز من شوریده را که چاره نیست

بایدم تا زنده ام در درد زیست

عاشقم من ، عاشقم من ، عاشقم

عاشقی را لازم آید درد و غم

راست گویند این که : من دیوانه ام

در پی اوهام یا افسانه ام

زان که بر

ضد جهان گویم سخن

یا جهان دیوانه باشد یا که من

بلکه از دیوانگان هم بدترم

زان که مردم دیگر و من دیگرم

هر چه در عالم نظر می افکنم

خویش را دذ شور و شر می افکنم

جنبش دریا ،‌خروش آب ها

پرتو مه ،‌طلعت مهتاب ها

ریزش باران ، سکوت دره ها

پرش و حیرانی شب پره ها

ناله ی جغدان و تاریکی کوه

های های آبشار باشکوه

بانگ مرغان و صدای بالشان

چون که می اندیشم از احوالشان

گوییا هستند با من در سخن

رازها گویند پر درد و محن

گوییا هر یک مرا زخمی زنند

گوییا هر یک مرا شیدا کنند

من ندانم چیست در عالم نهان

که مرا هرلحظه ای دارد زیان

آخر این عالم همان ویرانه است

که شما را مأمن است و خانه است

پس چرا آرد شما را خرمی

بهر من آرد همیشه مؤتمی ؟

آه! عالم ،‌ آتشم هر دم زنی

بی سبب با من چه داری دشمنی

من چه کردم

با تو آخر ، ای پلید

دشمنی بی سبب هرگز که دید

چشم ، آخر چند در او بنگری

می نبینی تو مگر فتنه گری

تیره شو ، ای چشم ، یا آسوده باش

کاش تو با من نبودی ! کاش ! کاش

لیک ، ای عشق ، این همه از کار توست

سوزش من از ره و رفتار توست

زندگی با تو سراسر ذلت است

غم ،‌همیشه غم ،‌ همیشه محنت است

هر چه هست از غم بهم آمیخته است

و آن سراسر بر سر من ریخته است

درد عالم در سرم پنهان بود

در هر افغانم هزار افغان بود

نیست درد من ز نوع درد عام

این چنین دردی کجا گردد تمام ؟

جان من فرسود از این اوهام فرد

دیدی آخر عشق با جانم چه کرد ؟

ای بسا شب ها کنار کوهسار

من به تنهایی شدم نالان و زار

سوخته در عشق بی سامان خود

شکوه ها کردم همه از جان خود

آخر از من ، جان چه می خواهی ؟ برو

دور شو از جانب من ! دور شو

عشق را در خانه ات پرورده ای

خود نمی دانی چه

با خود کرده ای

قدرتش دادی و بینایی و زور

تا که در تو و لوله افکند و شور

گه ز خانه خواهدت بیرون کند

گه اسیر خلق پر افسون کند

گه تو را حیران کند در کار خویش

گه مطیع و تابع رفتار خویش

هر زمان رنگی بجوید ماجرا

بهر خود خصی بپروردی چرا ؟

ذلت تو

یکسره از کار اوست

باز از خامی چرا خوانیش دوست ؟

گر نگویی ترک این بد کیش را

خود ز سوز او بسوزی خویش را

چون که دشمن گشت در خانه قوی

رو که در دم بایدت زانجا روی

بایدت فانی شدن در دست خویش

نه به دست خصم بدکردار و کیش

نیستم شایسته ی یاری تو

می رسد بر من همه خواری تو

رو به جایی کت به دنیایی خزند

بس نوازش ها ،‌حمایت ها کنند

چه شود گر تو رها سازی مرا

رحم کن بر بیچارگان باشد روا

کاش جان را عقل بود و هوش بود

ترک این شوریده سرا را می نمود

او شده چون سلسله بر گردنم

وه

! چه ها باید که از وی بردنم

چند باید باشم اندر سلسله

رفت طاقت ، رفت آخر حوصله

من ز مرگ و زندگی ام بی نصیب

تا که داد این عشق سوزانم فریب

سوختم تا عشق پر سوز و فتن

کرد دیگرگون من و بنیاد من

سوختم تا دیده ی من باز کرد

بر من بیچاره کشف

راز کرد

سوختم من ، سوختم من ، سوختم

کاش راه او نمی آموختم

کی ز جمعیت گریزان می شدم

کی به کار خویش حیران می شدم ؟

کی همیشه با خسانم جنگ بود

باطل و حق گر مرا یک رنگ بود ؟

کی ز خصم حق مرا بودی زیان

گر نبودی عشق حق در من عیان ؟

آفت جان من

آخر عشق شد

علت سوزش سراسر عشق شد

هر چه کرد این عشق آتشپاره کرد

عشق را بازیچه نتوان فرض کرد

ای دریغا روزگار کودکی

که نمی دیدم از این غم ها ، یکی

فکر ساده ، درک کم ، اندوه کم

شادمان با کودکان دم می زدم

ای خوشا آن روزگاران ،‌ای خوشا

یاد باد آن روزگار دلگشا

گم شد آن ایام ، بگذشت آن زمان

خود چه ماند در گذرگاه جهان ؟

بگذرد آب روان جویبار

تازگی و طلعت روز بهار

گریه ی بیچاره ی شوریده حال

خنده ی یاران و دوران وصال

بگذرد ایام عشق و اشتیاق

سوز خاطر ،‌سوز جان ،‌درد فراق

شادمانی ها ، خوشی ها غنی

وین تعصب ها و کین و دشمنی

بگذرد درد گدایان ز احتیاج

عهد را زین گونه بر گردد مزاج

این چنین هرشادی و غم بگذرد

جمله بگذشتند ، این هم بگذرد

خواه آسان بگذرانم ، خواه سخت

بگذرد هم عمر این شوریده بخت

حال ،‌ بین

مردگان و زندگان

قصه ام این است ،‌ ای آیندگان

قصه ی رنگ پریده آتشی ست

س در پی یک خاطر محنت کشی ست

زینهار از خواندن این قصه ها

که ندارد تاب سوزش جثه ها

بیم آرید و بیندیشید ،‌هان

ز آنچه از اندوهم آمد بر زبان

پند گیرید از من و از حال من

پیروی خوش نیست از اعمال من

بعد من آرید حال من به یاد

آفرین بر غفلت جهال باد

اشعار سهراب سپهری (گلچین شعرهای عاشقانه، عارفانه، کوتاه و بلند سهراب سپهری)

شعر نیما یوشیج در مورد عشق

هان ای شب شوم وحشت انگیز

تا چند زنی به جانم آتش ؟

یا چشم مرا ز جای برکن

یا پرده ز روی خود فروکش

یا بازگذار تا بمیرم

کز دیدن روزگار سیرم

دیری ست

که در زمانه ی دون

از دیده همیشه اشکبارم

عمری به کدورت و الم رفت

تا باقی عمر چون سپارم

نه بخت بد مراست سامان

و ای شب ،‌نه توراست هیچ پایان

چندین چه کنی مرا ستیزه

بس نیست مرا غم زمانه ؟

دل می بری و قرار از من

هر لحظه به یک ره

و فسانه

بس بس که شدی تو فتنه ای سخت

سرمایه ی درد و دشمن بخت

این قصه که می کنی تو با من

زین خوبتر ایچ قصه ایچ نیست

خوبست ولیک باید از درد

نالان شد و زار زار بگریست

بشکست دلم ز بی قراری

کوتاه کن این فسانه ،‌باری

آنجا که ز شاخ گل

فروریخت

آنجا که بکوفت باد بر در

و آنجا که بریخت آب مواج

تابید بر او مه منور

ای تیره شب دراز دانی

کانجا چه نهفته بد نهانی ؟

بودست دلی ز درد خونین

بودست رخی ز غم مکدر

بودست بسی سر پر امید

یاری که گرفته یار در بر

کو آنهمه

بانگ و ناله ی زار

کو ناله ی عاشقان غمخوار ؟

در سایه ی آن درخت ها چیست

کز دیده ی عالمی نهان است ؟

عجز بشر است این فجایع

یا آنکه حقیقت جهان است ؟

در سیر تو طاقتم بفرسود

زین منظره چیست عاقبت سود ؟

تو چیستی ای شب غم انگیز

در جست و

جوی چه کاری آخر ؟

بس وقت گذشت و تو همانطور

استاده به شکل خوف آور

تاریخچه ی گذشتگانی

یا رازگشای مردگانی؟

تو آینه دار روزگاری

یا در ره عشق پرده داری ؟

یا شدمن جان من شدستی ؟

ای شب بنه این شگفتکاری

بگذار مرا به حالت خویش

با جان

فسرده و دل ریش

بگذار فرو بگیرد دم خواب

کز هر طرفی همی وزد باد

وقتی ست خوش و زمانه خاموش

مرغ سحری کشید فریاد

شد محو یکان یکان ستاره

تا چند کنم به تو نظاره ؟

بگذار بخواب اندر آیم

کز شومی گردش زمانه

یکدم کمتر به یاد آرم

و

آزاد شوم ز هر فسانه

بگذار که چشم ها ببندد

کمتر به من این جهان بخندد

اشعار شهریار / کامل‌ترین و زیباترین اشعار شهریار کوتاه عاشقانه

زدن یا مژه بر مویی گره ها

به ناخن آهن تفته بریدن

ز روح فاسد پیران نادان حجاب جهل ظلمانی دریدن

به گوش کر شده مدهوش گشته

صدای پای صوری را

شنیدن

به چشم کور از راهی بسی دور

به خوبی پشه ی پرنده دیدن

به جسم خود بدون پا و بی پر

به جوف صخره ی سختی پریدن

گرفتن شر ز شیری را در آغوش

میان آتش سوزان خزیدن

کشیدن قله ی الوند بر پشت

پس آنگه روی خار و خس دویدن

مرا آسان تر و خوش تر

بود زان

که بار منت دونان کشیدن

گشت یکی چشمه ز سنگی جدا

غلغله زن ، چهره نما ، تیز پا

گه به دهان بر زده کف چون صدف

گاه چو تیری که رود بر هدف

گفت : درین معرکه یکتا منم

تاج سر گلبن و صحرا

منم

چون بدوم ، سبزه در آغوش من

بوسه زند بر سر و بر دوش من

چون بگشایم ز سر مو ، شکن

ماه ببیند رخ خود را به من

قطره ی باران ، که در افتد به خاک

زو بدمد بس کوهر تابناک

در بر من ره چو به پایان برد

از خجلی سر به گریبان برد

ابر ،

زمن حامل سرمایه شد

باغ ،‌ز من صاحب پیرایه شد

گل ، به همه رنگ و برازندگی

می کند از پرتو من زندگی

در بن این پرده ی نیلوفری

کیست کند با چو منی همسری ؟

زین نمط آن مست شده از غرور

رفت و ز مبدا چو کمی گشت دور

دید یکی بحر خروشنده ای

سهمگنی

، نادره جوشنده ای

نعره بر آورده ، فلک کرده کر

دیده سیه کرده ،‌شده زهره در

راست به مانند یکی زلزله

داده تنش بر تن ساحل یله

چشمه ی کوچک چو به آنجا رسید

وان همه هنگامه ی دریا بدید

خواست کزان ورطه قدم درکشد

خویشتن از حادثه برتر کشد

لیک چنان خیره و خاموش ماند

کز همه شیرین سخنی گوش ماند

خلق همان چشمه ی جوشنده اند

بیهوده در خویش هروشنده اند

یک دو سه حرفی به لب آموخته

خاطر بس بی گنهان سوخته

لیک اگر پرده ز خود بردرند

یک قدم از مقدم خود بگذرند

در خم هر پرده ی

اسرار خویش

نکته بسنجند فزون تر ز پیش

چون که از این نیز فراتر شوند

بی دل و بی قالب و بی سر شوند

در نگرند این همه بیهوده بود

معنی چندین دم فرسوده بود

آنچه شنیدند ز خود یا ز غیر

و آنچه بکردند ز شر و ز خیر

بود کم ار مدت آن یا مدید

عارضه ای بود که شد ناپدید

و آنچه به جا مانده بهای دل است

کان همه افسانه ی بی حاصل است

در دامن این مخوف جنگل

و این قله که سر به چرخ سوده است

اینجاست که مادر من زار

گهواره ی من نهاده بوده است

اینجاست ظهور طالع نحس

کامد طفلی زبون به دنیا

بیهوده بپرورید مادر

عشق آمد و در وی آشیان ساخت

بیچاره شد او ز پای تا سر

دل داد ندا بدو که : برخیز

اینجاست که من به ره فتادم

بودم با بره ها همآغوش

ابر و گل و کوه پیش چشمم

آوازه ی زنگ گله در گوش

با ناله ی آبها هماهنگ

اینجا همه جاست خانه ی

من

جای دل پر فسانه ی من

این شوم و زبون دلم که گم کرد

از شومیش آشیانه ی من

اینجاست نشان بچگی ها

هیچم نرود ز یاد کانجا

پیره زنگی رفیق خانه

می گفت برای من همه شب

نقلی به پسند بچگانه

تا دیده ی من به خواب می رفت

خیزید می از

میانه ی خواب

هر روز سپیده دم بدانگاه

که گله ی گوسفند ما بود

جنبیده ز جا فتاده بر راه

بزغاله ز پیش و بره از پی

من سر ز دواج کرده بیرون

دو دیده برابر روی صحرا

که توده شد چو پیکر کوه

حلقه زده همچو موج دریا

از پیش رمه بلند می شد

دو گوش به بانگ نای چوپان

و آن زنگ بز بزرگ گله

آواز پرندگان کوچک

و آن خوب خروسک محله

کز لانه برون همه پریدند

وز معرکه ی چنین هیاهو

من خرم و خوش ز جای جسته

فارغ زدی و ز رنج فردا

از کشمکش زمانه رسته

لب پر ز تبسم رضایت

دل پر ز خیال وقت

بازی

ناگاه شنیدمی صدایی

این نعره ی بچه های ده بود

های های رفیق جان کجایی

ما منتظریم از پس در

من هیچ نخورده ، کف زننده

بر سر نه کله نه کفش بر پای

یکتای به پر سفید جامه

زنگوله به دست جسته از جای

از خانه به کوه می دویدیم

مادر

می گفت : بچه آرام

می کرد پدر به من تبسم

من زلف فشانده شعر خوانان

در دامن ابر می شدم گم

دنیا چو ستاره می درخشید

اینجاست که عشق آمد و ساخت

از حلقه ی بچه ها مرا دور

خنده بگریخت از لب من

دل ماند ز انبساط مهجور

دیده به فراق ،

قطره ها ریخت

ای عشق ،‌امید ، آرزوها

خسته نشوید در دل من

تا چند به آشیانه ماندن

دیدید چه ها ز حاصل من

که ترک مرا دگر نگویید ؟

ای دور نشاط بچگی ها

برقی که به سرعتی سرآ’ی

ای طالع نحس من مگر تو

مرگی که به ناگهان درآیی

ایام گذشته ام کجایی ؟

باز آی که از نخست گردید

تقدیر تو بر سرم نوشته

بوسم رخ روز و گیسوی شب

کز جنس تواند ای گذشته

هر لحظه ز زلف تو است تاری

از عمر هر آنچه بود با من

نزد تو به رایگان سپردم

ای نادره یادگار عشقا

مردم ز بر تو دل

نبردم

تا باغم خود ترا سرشتم

باز آی چنان مرا بیفشار

تا خواب ز دیده ام ربایی

امید دهی به روزگاری

کز تو نبود مرا جدایی

بازآ که غم است طالب غم

اشعار حامد عسکری / گلچین شعرهای عاشقانه و احساسی حامد عسکری

شعر نیما یوشیج درباره زندگی

سوی شهر آمد آن زن انگاس

سیر کردن گرفت از چپ و راست

دید آیینه ای فتاده به خاک

گفت : حقا که گوهری یکتاست

به تماشا چو برگرفت و بدید

عکس خود را ، فکند

و پوزش خواست

که : ببخشید خواهرم ! به خدا

من ندانستم این گوهر ز شماست

ما همان روستازنیم درست

ساده بین ،‌ساده فهم بی کم و کاست

که در آیینه ی جهان بر ما

از همه ناشناس تر ، خود ماست

بز ملا حسن مسئله گو

چو به ده از رمه می کردی رو

داشت همواره به همره پس افت

تا سوی خانه ،‌ ز بزها ، دو سه جفت

بز همسایه ،‌بز مردم ده

همه پر

شیر و همه نافع و مفت

شاد ملا پی دوشیدنشان

جستی از جای و به تحسین می گفت

مرحبا بز بزک زیرک من

که کند سود من افزون به نهفت

روزی آمد ز قصا بز گم شد

بز ملا به سوی مردم شد

جست ملا ،‌ کسل و سرگردان

همه ده ، خانه ی این خانه ی آن

زیر هر چاله

و هر دهلیزی

کنج هر بیشه ،‌به هر کوهستان

دید هر چیز و بز خویش ندید

سخت آشفت و به خود عهد کنان

گفت : اگر یافتم این بد گوهر

کنمش خرد سراسر استخوان

ناگهان دید فراز کمری

بز خود را از پی بوته چری

رفت و بستش به رسن ،‌زد به عصا

بی مروت

بز بی شرم و حیا

این همه آب و علف دادن من

عاقبت از توام این بود جزا

که خورد شیر تو را مرده ده ؟

بزک افتاد و بر او داد ندا

شیر صد روز بزان دگر

شیر یک روز مرا نیست بها ؟

یا مخور حق کسی کز تو جداست

یا بخور با دگران آنچه تراست

سود گرت هست گرانی مکن

خیره سری با دل و جانی مکن

آن گل صحرا به غمزه شکفت

صورت خود در بن خاری نهفت

صبح همی باخت به مهرش نظر

ابر همی ریخت به پایش گهر

باد ندانسته همی با شتاب

ناله زدی تا که برآید ز خواب

شیفته پروانه بر او می پرید

دوستیش ز دل و جان می خرید

بلبل آشفته پی روی وی

راهی همی جست ز هر سوی وی

وان گل خودخواه خود آراسته

با همه ی حسن به پیراسته

زان همه دل بسته ی خاطر

پریش

هیچ ندیدی به جز از رنگ خویش

شیفتگانش ز برون در فغان

او شده سرگرم خود اندر نهان

جای خود از ناز بفرسوده بود

لیک بسی بیره و بیهوده بود

فر و برازندگی گل تمام

بود به رخساره ی خوبش جرام

نقش به از آن رخ برتافته

سنگ به از

گوهرنایافته

گل که چنین سنگدلی برگزید

عاقبت از کار ندانی چه دید

سودنکرده ز جوانی خویش

خسته ز سودای نهانی خویش

آن همه رونق به شبی در شکست

تلخی ایان به جایش نشست

از بن آن خار که بودش مقر

خوب چو پژمرد برآورد سر

دید بسی شیفته ی نغمه خوان

رقص کنان رهسپر و شادمان

از بر وی یکسره رفتند شاد

راست بماننده ی آن تندباد

خاطر گل ز آتش حسرت بسوخت

ز آن که یکی دیده بدو برندوخت

هر که چو گل جانب دل ها شکست

چون که بپژمرد به غم برنشست

دست بزد از سر حسرت به دست

کانچه به کف داشت ز کف

داده است

چون گل خودبین ز سر بیهشی

دوست مدار این همه عاشق کشی

یک نفس از خویشتن آزاد باش

خاطری آور به کف و شاد باش

صبح چو انوار سرافکنده زد

گل به دم باد وزان خنده زد

چهره برافروخت چو اختر به دشت

وز در دل ها به فسون می گذشت

ز آنچه به هر جای به غمزه ربود

بار نخستین دل پروانه بود

راه سپارنده ی بالا و پست

بست پر و بال و به گل بر نشست

گاه مکیدیش لب سرخ رنگ

گاه کشیدیش به بر تنگ تنگ

نیز گهی بی خود و بی سر شدی

بال گشادی به هوا بر شدی

در دل این حادثه ناگه به دشت

سرزده زنبوری از آنجا گذشت

تیزپری

،‌ تندروی ،زرد چهر

باخته با گلشن تابنده مهر

آمد و از ره بر گل جا کشید

کار دو خواهنده به دعوا کشید

زین به جدل خست پر و بال ها

زان همه بسترد خط و خال ها

تا که رسید از سر ره بلبلی

سوختهای ، خسته ی روی گلی

بر سر شاخی به ترنم نشست

قصه ی دل را به سر نغمه بست

لیک رهی از همه ناخوانده بیش

دید هیاهوی رقیبان خویش

یک دو نفس تیره و خاموش ماند

خیره نگه کرد و همه گوش ماند

خنده ی بیهوده ی گل چون بدید

از دل سوزنده صفیری کشید

جست ز شاخ و به هم آویختند

چند تنه بر سر گل ریختند

مدعیان کینه ور و گل پرست

چرخ بدادند بی پا و دست

تا ز سه دشمن یکی از جا گریخت

و آن دگری را پر پر نقش ریخت

و آن گل عاشق کش همواره مست

بست لب از خنده و در هم شکست

طالب مطلوب چو بسیار شد

چند تنی کشته و بیمار شد

طالب مطلوب چو بسیار شد

چند تنی کشته و بیمار شد

پس چو به تحقیق یکی بنگری

نیست جز این عاقبت دلبری

در خم این پرده ز بالا و پست

مفسده گر هست ز روی گل است

گل که سر رونق هر معرکه است

مایه ی خونین دلی و مهلکه است

کار گل این است و به ظاهر خوش است

لیک به باطن دم آدم کش

است

گر به جهان صورت زیبا نبود

تلخی ایام ،‌ مهیا نبود

آن گل زودرس چو چشم گشود

به لب رودخانه تنها بود

گفت دهقان سالخورده که : حیف که چنین یکه بر شکفتی زود

لب گشادی کنون بدین هنگام

که ز تو خاطری نیابد

سود

گل زیبای من ولی مشکن

کور نشناسد از سفید کبود

نشود کم ز من بدو گل گفت

نه به بی موقع آمدم پی جود

کم شود از کسی که خفت و به راه

دیر جنبید و رخ به من ننمود

آن که نشناخت قدر وقت درست

زیرا این طاس لاجورد چه جست ؟

اشعار احمد شاملو (شعرهای کوتاه، بلند عاشقانه و زیبای احمد شاملو)

 هنوز از شب دمی باقی است،

می خواند در او شبگیر

و شب تاب، از نهانجایش، به ساحل می زند سوسو.

به مانند چراغ من که سوسو می زند در پنجره ی من

به مانند دل من که

هنوز از حوصله وز صبر من باقی است در او

به مانند خیال عشق تلخ من که می خواند

و مانند چراغ من که سوسو می زند در پنجره ی من

نگاه چشم سوزانش ـــ امیدانگیزـــ با من

در این تاریک منزل می زند سوسو.

 من چهره ام گرفته

من قایقم نشسته به خشکی

با قایقم نشسته به خشکی

فریاد می زنم:

« وامانده در عذابم انداخته است

در راه پر مخافت این ساحل خراب

و فاصله

است آب

امدادی ای رفیقان با من.»

گل کرده است پوزخندشان اما

بر من،

بر قایقم که نه موزون

بر حرفهایم در چه ره و رسم

بر التهابم از حد بیرون.

در التهابم از حد بیرون

فریاد بر می آید از من:

« در وقت مرگ که با مرگ

جز بیم نیستیّ وخطر نیست،

هزّالی و

جلافت و غوغای هست و نیست

سهو است و جز به پاس ضرر نیست.»

با سهوشان

من سهو می خرم

از حرفهای کامشکن شان

من درد می برم

خون از درون دردم سرریز می کند!

من آب را چگونه کنم خشک؟

فریاد می زنم.

من چهره ام گرفته

من قایقم نشسته به خشکی

مقصود من ز حرفم معلوم بر

شماست:

یک دست بی صداست

من، دست من کمک ز دست شما می کند طلب.

فریاد من شکسته اگر در گلو، وگر

فریاد من رسا

من از برای راه خلاص خود و شما

فریاد می زنم.

فریاد می زنم!

 پا گرفته است زمانی است مدید

نا خوش احوالی در پیکر من

دوستانم، رفقای محرم!

به هوایی که حکیمی بر سر، مگذارید

این دلاشوب چراغ

روشنایی بدهد در بر من!

من به تن دردم نیست

یک تب سرکش، تنها پکرم ساخته و دانم این را که چرا

و چرا هر رگ من از تن من سفت و سقط شلاقی ست

که فرود آمده سوزان

دم به دم در تن من.

تن من یا تن مردم، همه را با تن من ساخته اند

و به یک جور و صفت می دانم

که در این معرکه انداخته اند.

نبض می

خواندمان با هم و میریزد خون، لیک کنون

به دلم نیست که دریابم انگشت گذار

کز کدامین رگ من خونم می ریزد بیرون.

یک از همسفران که در این واقعه می برد نظر، گشت دچار

به تب ذات الجنب

و من اکنون در من

تب ضعف است برآورده دمار.

من نیازی به حکیمانم نیست

شرح اسباب » من تب زده در پیش من است

به جز آسودن درمانم نیست

من به از هر کس

سر به در می برم از دردم آسان که ز چیست

با تنم طوفان رفته ست

تبم از ضعف من است

تبم از خونریزی.

 خشک آمد کشتگاه من

در جوار کشت همسایه.

گر چه می گویند: « می گریند روی ساحل نزدیک

سوگواران در میان سوگواران.»

قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟

  بر

بساطی که بساطی نیست

در درون کومه ی تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست

و جدار دنده های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می ترکد

ـــ چون دل یاران که در هجران یاران ـــ

قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟

 خانه ام ابری ست

یکسره روی زمین ابری ست با آن.

از فراز گردنه خرد و خراب و مست

باد میپیچد.

یکسره دنیا خراب از اوست

و حواس من!

آی نی زن که تو

را آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟

خانه ام ابری ست اما

ابر بارانش گرفته ست.

در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم،

من به روی آفتابم

می برم در ساحت دریا نظاره.

و همه دنیا خراب و خرد از باد است

و به ره ، نی زن که دائم می نوازد نی ، در این دنیای ابراندود

راه

خود را دارد اندر پیش.

 « ری را»…صدا می آید امشب

از پشت « کاچ» که بند آب

برق سیاه تابش تصویری از خراب

در چشم می کشاند.

گویا کسی است که می خواند…

اما صدای آدمی این نیست.

با نظم هوش ربایی من

آوازهای آدمیان را شنیده ام

در گردش شبانی سنگین؛

زاندوه های من

سنگین تر.

و آوازهای آدمیان را یکسر

من دارم از بر.

یکشب درون قایق دلتنگ

خواندند آنچنان؛

که من هنوز هیبت دریا را

در خواب

می بینم.

ری را. ری را…

دارد هوا که بخواند.

درین شب سیا.

او نیست با خودش،

او رفته با صدایش اما

خواندن نمی تواند.

اشعار فروغ فرخزاد / مجموعه کامل شعرهای کوتاه، بلند عاشقانه و ماندگار فروغ

 همه شب زن هرجایی

به سراغم می آمد.

به سراغ من خسته چو می آمد او

بود بر سر پنجره ام

یاسمین کبود فقط

همچنان او که می آید به سراغم، پیچان.

در یکی از شبها

یک شب وحشت زا

که در آن هر تلخی

بود پا بر جا،

و آن زن هر جایی

کرده بود از من دیدار؛

گیسوان درازش ـــ همچو خزه که بر آب ـــ

دور زد به سرم

فکنید مرا

به زبونیّ و در تک وتاب

هم از آن شبم آمد هر چه به چشم

همچنان سخنانم از او

همچنان شمع که می

سوزد با من به وثاقم ، پیچان.

 در کنار رودخانه می پلکد

سنگ پشت پیر.

روز، روز آفتابی است.

صحنه ی آییش گرم است.

سنگ پشت پیر در دامان گرم آفتابش می لمد، آسوده می خوابد

در کنار

رودخانه.

در کنار رودخانه من فقط هستم

خسته ی درد تمنا،

چشم در راه آفتابم را.

چشم من اما

لحظه ای او را نمی یابد.

آفتاب من

روی پوشیده است از من در میان آبهای دور.

آفتابی گشته بر من هر چه از هر جا

از درنگ من،

یا شتاب من،

آفتابی نیست تنها آفتاب من

در کنار رودخانه.

 ول کنید اسب مرا

راه توشه ی سفرم را و نمد زینم را

و مرا هرزه درا،

که خیالی سرکش

به در خانه کشاندست مرا.

رسم از خطه ی دوری، نه دلی شاد در آن.

سرزمینهایی دور

جای آشوبگران

کارشان کشتن و کشتار که از هر طرف و گوشه ی آن

می نشاندید بهارش گل با زخم جسدهای کسان.

فکر می کردم در ره چه عبث

که ازین جای بیابان هلاک

می تواند گذرش باشد هر راهگذر

باشد او را دل فولاد اگر

و برد سهل نظر در بد و خوب که هست

و بگیرد

مشکلها آسان.

و جهان را داند

جای کین و کشتار

و خراب و خذلان.

ولی اکنون به همان جای بیابان هلاک

بازگشت من میباید، با زیرکی من که به کار،

خواب پر هول و تکانی که ره آورد من از این سفرم هست هنوز

چشم بیدارم و هر لحظه بر آن می دوزد،

هستیم را همه در آتش بر پا

شده اش می سوزد.

از برای من ویران سفر گشته مجالی دمی استادن نیست

منم از هر که در این ساعت غارت زده تر

همه چیز از کف من رفته به در

دل فولادم با من نیست

همه چیزم دل من بود و کنون می بینم

دل فولادم مانده در راه.

دل فولادم را بی شکی انداخته است

دست آن قوم

بداندیش در آغوش بهاری که گلش گفتم از خون وز زخم.

وین زمان فکرم این است که در خون برادرهایم

ـــ ناروا در خون پیچان

بی گنه غلتان در خون ـــ

دل فولادم را زنگ کند دیگرگون.

اشعار فاضل نظری | گلچینی از شعرهای کوتاه و بلند عاشقانه و معروف فاضل نظری

 آسمان یکریز می بارد

روی بندرگاه.

روی دنده های آویزان یک بام سفالین در کنار راه

روی « آیش» ها که « شاخک» خوشه اش را می دواند.

روی نوغانخانه، روی پل ـــ که در سر

تا سرش امشب

مثل اینکه ضرب می گیرند ـــ یا آنجاکسی غمناک می خواند.

همچنین بر روی بالاخانه ی من (مرد ماهیگیر مسکینی

که او را میشناسی)

خالی افتاده است اما خانه ی همسایه ی من دیرگاهیست.

ای رفیق من، که ازین بندر دلتنگ روی حرف من با تست

و عروق زخمدار من ازین

حرفم که با تو در میان می آید از درد درون

خالی است.

و درون دردناک من ز دیگر گونه زخم من می آید پر!

هیچ آوایی نمی آید از آن مردی که در آن پنجره هر روز

چشم در راه شبی مانند امشب بود بارانی.

وه!چه سنگین است با آدمکشی (با هر دمی رؤیای جنگ) این زندگانی.

بچه ها،

زنها،

مردها، آنها که در خانه بودند،

دوست با من، آشنا با من درین ساعت سراسر کشته گشتند.

 چوک و چوک!… گم

کرده راهش در شب تاریک

شب پره ی ساحل نزدیک

دم به دم می کوبدم بر پشت شیشه.

شب پره ی ساحل نزدیک!

در تلاش تو چه مقصودی است؟

از

اطاق من چه می خواهی؟

شب پره ی ساحل نزدیک با من (روی حرفش گنگ) می گوید:

” چه فراوان روشنایی در اطاق توست!

باز کن در بر من

خستگی آورده شب در من.”

به خیالش شب پره ی ساحل نزدیک

هر تنی را می تواند برد هر راهی

راه سوی عافیتگاهی

وز پس هر روشنی ره بر مفری

هست.

چوک و چوک!… در این دل شب کازو این رنج می زاید

پس چرا هر کس به راه من نمی آید…؟

اشعار هوشنگ ابتهاج | زیباترین و کامل‌ترین شعرهای عاشقانه و زیبای سایه