متن کامل سوره یاسین | متن عربی و ترجمه فارسی + فضیلت‌ها و خواص سوره یس
سوره یاسین یکی از سوره‌های مهم و پرفضیلت قرآن کریم است که به «قلب قرآن» نیز مشهور بوده و در میان مسلمانان جایگاه ویژه‌ای دارد. تلاوت سوره یس به دلیل آثار معنوی، آرامش‌بخش و برکت‌آفرین آن همواره مورد توجه بوده و در بسیاری از منابع دینی بر خواندن آن تأکید شده است. بسیاری از افراد به دنبال متن سوره یاسین، ترجمه سوره یس و آشنایی با فضیلت‌های سوره یاسین هستند تا از برکات معنوی آن بهره‌مند شوند. در این مطلب از مجله آفتاب، متن کامل این سوره مبارکه به همراه توضیحات و نکات مهم درباره خواص و جایگاه آن در قرآن کریم ارائه شده است.
متن کامل سوره یاسین (سوره ۳۶ قرآن کریم)
سوره یاسین، سی و ششمین سوره و یکی از مشهورترین سوره‌های قرآن کریم است که به آن «قلب قرآن» نیز گفته می‌شود. این سوره مکی است و ۸۳ آیه دارد. در ادامه، متن کامل این سوره مبارکه به همراه ترجمه روان فارسی ارائه شده است.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
﴿۱﴾ یس
یاسین﴿۲﴾ وَالْقُرْآنِ الْحَكِیمِ
سوگند به قرآن حکیم﴿۳﴾ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ
که تو قطعاً از فرستادگانی﴿۴﴾ عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ
بر راهی راست﴿۵﴾ تَنْزِیلَ الْعَزِیزِ الرَّحِیمِ
[این قرآن] نازل شده از جانب خداوند توانای شکست‌ناپذیر و مهربان است﴿۶﴾ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَا أُنْذِرَ آبَاؤُهُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ
تا مردمی را بیم دهی که پدرانشان بیم داده نشده‌اند و از این رو غافل و بی‌خبرند﴿۷﴾ لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ
قطعاً فرمان عذاب درباره بیشترشان محقق شده است، از این رو ایمان نمی‌آورند﴿۸﴾ إِنَّا جَعَلْنَا فِی أَعْنَاقِهِمْ أَغْلَالًا فَهِیَ إِلَى الْأَذْقَانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ
ما در گردن‌هایشان غل‌هایی نهاده‌ایم که تا چانه‌هایشان است و سرهایشان به بالا بازمانده﴿۹﴾ وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ
و در پیش رویشان سدی و پشت سرشان سدی نهاده و دیدگانشان را پوشانده‌ایم، از این رو نمی‌توانند ببینند﴿۱۰﴾ وَسَوَاءٌ عَلَیْهِمْ أَأَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ
برای آنان یکسان است چه بیمشان دهی و چه بیمشان ندهی، ایمان نمی‌آورند﴿۱۱﴾ إِنَّمَا تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِیَ الرَّحْمَنَ بِالْغَیْبِ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَأَجْرٍ كَرِیمٍ
بیم دادن تو تنها برای کسی سودمند است که قرآن را پیروی کند و در نهان از خدای مهربان بترسد. او را به آمرزش و پاداشی بزرگ مژده ده﴿۱۲﴾ إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی الْمَوْتَى وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَكُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ
همایم که مردگان را زنده می‌کنیم و آنچه را از پیش فرستاده‌اند و آثارشان را ثبت می‌کنیم. هر چیزی را در کتابی روشن برشمرده‌ایم﴿۱۳﴾ وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا أَصْحَابَ الْقَرْیَةِ إِذْ جَاءَهَا الْمُرْسَلُونَ
برای آنان داستان اهل آن شهر را مثل بزن، آنگاه که فرستادگان به سویشان آمدند﴿۱۴﴾ إِذْ أَرْسَلْنَا إِلَیْهِمُ اثْنَیْنِ فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوا إِنَّا إِلَیْكُمْ مُرْسَلُونَ
چون دو نفر را به سویشان فرستادیم و آن دو را تکذیب کردند؛ پس با فرستاده سومی آنها را تقویت کردیم و گفتند: ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم﴿۱۵﴾ قَالُوا مَا أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَمَا أَنْزَلَ الرَّحْمَنُ مِنْ شَیْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَكْذِبُونَ
گفتند: شما جز بشری مانند ما نیستید و خداوند مهربان هیچ چیزی نازل نکرده است. شما فقط دروغ می‌گویید﴿۱۶﴾ قَالُوا رَبُّنَا یَعْلَمُ إِنَّا إِلَیْكُمْ لَمُرْسَلُونَ
گفتند: پروردگار ما می‌داند که ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم﴿۱۷﴾ وَمَا عَلَیْنَا إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِینُ
و بر عهده ما جز رساندن آشکار پیام نیست﴿۱۸﴾ قَالُوا إِنَّا تَطَیَّرْنَا بِكُمْ لَئِنْ لَمْ تَنْتَهُوا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَیَمَسَّنَّكُمْ مِنَّا عَذَابٌ أَلِیمٌ
گفتند: ما شما را به شگون بد گرفته‌ایم. اگر دست برندارید، حتماً سنگسارتان می‌کنیم و عذاب دردناکی از ما به شما خواهد رسید﴿۱۹﴾ قَالُوا طَائِرُكُمْ مَعَكُمْ أَئِنْ ذُكِّرْتُمْ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ
گفتند: شومی شما با خود شماست. آیا اگر به شما پند دهند [باز کفر می‌ورزید]؟! بلکه شما مردمی اسرافکارید﴿۲۰﴾ وَجَاءَ مِنْ أَقْصَى الْمَدِینَةِ رَجُلٌ یَسْعَى قَالَ یَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِینَ
و از دورترین نقطه شهر مردی شتابان آمد و گفت: ای قوم من! از این فرستادگان پیروی کنید﴿۲۱﴾ اتَّبِعُوا مَنْ لَا یَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُمْ مُهْتَدُونَ
از کسانی پیروی کنید که پاداشی از شما نمی‌خواهند و خود رهیافته‌اند﴿۲۲﴾ وَمَا لِیَ لَا أَعْبُدُ الَّذِی فَطَرَنِی وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ
چرا کسی را نپرستم که مرا آفریده است و همه شما به سوی او بازگردانده می‌شوید؟﴿۲۳﴾ أَأَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ آلِهَةً إِنْ یُرِدْنِ الرَّحْمَنُ بِضُرٍّ لَا تُغْنِ عَنِّی شَفَاعَتُهُمْ شَیْئًا وَلَا یُنْقِذُونِ
آیا به جای او معبودانی برگزینم که اگر خداوند مهربان برای من گزندی بخواهد، نه شفاعتشان به درد من می‌خورد و نه می‌توانند مرا نجات دهند﴿۲۴﴾ إِنِّی إِذًا لَفِی ضَلَالٍ مُبِینٍ
در آن صورت بی‌تردید در گمراهی آشکاری خواهم بود﴿۲۵﴾ إِنِّی آمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ
من به پروردگارتان ایمان آوردم، پس [سخن] مرا بشنوید﴿۲۶﴾ قِیلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قَالَ یَا لَیْتَ قَوْمِی یَعْلَمُونَ
[سرانجام به جرم ایمان کشته شد و به او] گفته شد: به بهشت وارد شو. گفت: ای کاش قوم من می‌دانستند﴿۲۷﴾ بِمَا غَفَرَ لِی رَبِّی وَجَعَلَنِی مِنَ الْمُكْرَمِینَ
که پروردگارم چگونه مرا آمرزید و از کرامت‌یافتگان قرارم داد﴿۲۸﴾ وَمَا أَنْزَلْنَا عَلَى قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ جُنْدٍ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا كُنَّا مُنْزِلِینَ
و پس از [شهادت] او هیچ سپاهی از آسمان بر [هلاکت] قومش نازل نکردیم و هرگز نازل‌کننده نبوده‌ایم﴿۲۹﴾ إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَیْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ
[کیفرشان] جز یک فریاد مرگبار نبود؛ ناگهان همگی خاموش و بی‌جان شدند﴿۳۰﴾ یَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُونَ
دریغا بر این بندگان! هیچ پیامبری برای هدایتشان نیامد مگر اینکه او را مسخره می‌کردند﴿۳۱﴾ أَلَمْ یَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَیْهِمْ لَا یَرْجِعُونَ
آیا ندانسته‌اند چه بسیار اقوام پیش از آنان را هلاک کردیم که هرگز به سویشان باز نمی‌گردند﴿۳۲﴾ وَإِنْ كُلٌّ لَمَّا جَمِیعٌ لَدَیْنَا مُحْضَرُونَ
و همه آنان بدون استثنا در پیشگاه ما احضار خواهند شد﴿۳۳﴾ وَآیَةٌ لَهُمُ الْأَرْضُ الْمَیْتَةُ أَحْیَیْنَاهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ یَأْكُلُونَ
و زمین مرده برای آنان نشانه‌ای است که آن را زنده کردیم و از آن دانه‌ای بیرون آوردیم که از آن می‌خورند﴿۳۴﴾ وَجَعَلْنَا فِیهَا جَنَّاتٍ مِنْ نَخِیلٍ وَأَعْنَابٍ وَفَجَّرْنَا فِیهَا مِنَ الْعُیُونِ
و در آن باغ‌هایی از درختان خرما و انگور پدید آوردیم و چشمه‌ها را در آن جاری ساختیم﴿۳۵﴾ لِیَأْكُلُوا مِنْ ثَمَرِهِ وَمَا عَمِلَتْهُ أَیْدِیهِمْ أَفَلَا یَشْكُرُونَ
تا از میوه آن و آنچه دست‌هایشان به عمل می‌آورد بخورند؛ آیا سپاس نمی‌گذارند؟﴿۳۶﴾ سُبْحَانَ الَّذِی خَلَقَ الْأَزْوَاجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ وَمِنْ أَنْفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا یَعْلَمُونَ
پاک و منزّه است آنکه همه زوج‌ها را آفرید: از آنچه زمین می‌رویاند، از خودشان و از آنچه نمی‌دانند﴿۳۷﴾ وَآیَةٌ لَهُمُ اللَّیْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَإِذَا هُمْ مُظْلِمُونَ
و شب برای آنان نشانه‌ای است که روز را از آن بیرون می‌کشیم؛ ناگهان تاریکی همه را فرا می‌گیرد﴿۳۸﴾ وَالشَّمْسُ تَجْرِی لِمُسْتَقَرٍّ لَهَا ذَلِكَ تَقْدِیرُ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ
و خورشید به سوی قرارگاه خود در حرکت است؛ این اندازه‌گیری خداوند توانای شکست‌ناپذیر و داناست﴿۳۹﴾ وَالْقَمَرَ قَدَّرْنَاهُ مَنَازِلَ حَتَّى عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِیمِ
و برای ماه منزلگاه‌هایی معین کردیم تا [هر ماه، به تدریج کوچک شود و سرانجام] به صورت شاخه کهنه و زرد خرما برگردد﴿۴۰﴾ لَا الشَّمْسُ یَنْبَغِی لَهَا أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّیْلُ سَابِقُ النَّهَارِ وَكُلٌّ فِی فَلَكٍ یَسْبَحُونَ
نه خورشید را سزاست که به ماه برسد و نه شب بر روز پیشی می‌گیرد؛ و هر یک در مداری شناورند﴿۴۱﴾ وَآیَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّیَّتَهُمْ فِی الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ
و نشانه‌ای برای آنان این است که فرزندانشان را در کشتی پر [از اجناس و وسایل] حمل کردیم﴿۴۲﴾ وَخَلَقْنَا لَهُمْ مِنْ مِثْلِهِ مَا یَرْكَبُونَ
و برای آنان مانند آن [کشتی] وسایلی آفریدیم که بر آن سوار می‌شوند﴿۴۳﴾ وَإِنْ نَشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِیخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ یُنْقَذُونَ
و اگر بخواهیم غرقشان می‌کنیم؛ در این صورت هیچ فریادرسی ندارند و نجات نمی‌یابند﴿۴۴﴾ إِلَّا رَحْمَةً مِنَّا وَمَتَاعًا إِلَى حِینٍ
جز رحمتی از جانب ما و بهره‌مندی تا مدتی [معیّن]﴿۴۵﴾ وَإِذَا قِیلَ لَهُمُ اتَّقُوا مَا بَیْنَ أَیْدِیكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
و هنگامی که به آنان گفته شود: از آنچه در پیش رو و پشت سر شماست بپرهیزید، شاید مورد رحمت قرار گیرید [نمی‌پذیرند]﴿۴۶﴾ وَمَا تَأْتِیهِمْ مِنْ آیَةٍ مِنْ آیَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِینَ
و هیچ آیه‌ای از آیات پروردگارشان برای آنان نمی‌آید مگر اینکه از آن روی می‌گردانند﴿۴۷﴾ وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِینَ كَفَرُوا لِلَّذِینَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَنْ لَوْ یَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِی ضَلَالٍ مُبِینٍ
و چون به آنان گفته شود: از آنچه خدا به شما روزی کرده است انفاق کنید، کافران به مؤمنان گویند: آیا کسانی را اطعام کنیم که اگر خدا می‌خواست خودش آنان را اطعام می‌کرد؟ شما جز در گمراهی آشکار نیستید﴿۴۸﴾ وَیَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِینَ
و می‌گویند: اگر راست می‌گویید، این وعده [قیامت] کی خواهد بود؟﴿۴۹﴾ مَا یَنْظُرُونَ إِلَّا صَیْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ یَخِصِّمُونَ
جز یک فریاد [مرگبار] را انتظار نمی‌کشند که ناگهان در حالی که مشغول جدال و نزاع هستند، آنان را فرا گیرد﴿۵۰﴾ فَلَا یَسْتَطِیعُونَ تَوْصِیَةً وَلَا إِلَى أَهْلِهِمْ یَرْجِعُونَ
پس نه می‌توانند سفارشی کنند و نه به سوی خانواده خود بازگردند﴿۵۱﴾ وَنُفِخَ فِی الصُّورِ فَإِذَا هُمْ مِنَ الْأَجْدَاثِ إِلَى رَبِّهِمْ یَنْسِلُونَ
و در صور دمیده می‌شود؛ ناگهان از قبرها به سوی پروردگارشان شتابان بیرون می‌آیند﴿۵۲﴾ قَالُوا یَا وَیْلَنَا مَنْ بَعَثَنَا مِنْ مَرْقَدِنَا هَذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمَنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُونَ
می‌گویند: ای وای بر ما! چه کسی ما را از خوابگاهمان برانگیخت؟ این همان است که خداوند مهربان وعده داده بود و پیامبران راست گفتند﴿۵۳﴾ إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَیْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِیعٌ لَدَیْنَا مُحْضَرُونَ
[برانگیختن آنها] جز یک فریاد نیست؛ ناگهان همگی در پیشگاه ما احضار می‌شوند﴿۵۴﴾ فَالْیَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیْئًا وَلَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
پس امروز هیچ کس ستم نمی‌بیند و جز آنچه انجام می‌دادید جزا داده نمی‌شوید﴿۵۵﴾ إِنَّ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ الْیَوْمَ فِی شُغُلٍ فَاكِهُونَ
به راستی اهل بهشت امروز در سرگرمی و شادمانی به سر می‌برند﴿۵۶﴾ هُمْ وَأَزْوَاجُهُمْ فِی ظِلَالٍ عَلَى الْأَرَائِكِ مُتَّكِئُونَ
آنان و همسرانشان در سایه‌ها بر تخت‌های آسایش تکیه زده‌اند﴿۵۷﴾ لَهُمْ فِیهَا فَاكِهَةٌ وَلَهُمْ مَا یَدَّعُونَ
در آنجا میوه‌های گوناگون دارند و هر چه بخواهند در اختیارشان است﴿۵۸﴾ سَلَامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِیمٍ
[به آنان] سلام گفته می‌شود از سوی پروردگاری مهربان﴿۵۹﴾ وَامْتَازُوا الْیَوْمَ أَیُّهَا الْمُجْرِمُونَ
و [به گناهکاران گفته می‌شود:] ای گناهکاران، امروز [از مؤمنان] جدا شوید﴿۶۰﴾ أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَیْكُمْ یَا بَنِی آدَمَ أَنْ لَا تَعْبُدُوا الشَّیْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِینٌ
ای فرزندان آدم! مگر با شما پیمان نبستم که شیطان را نپرستید، زیرا او دشمن آشکار شماست﴿۶۱﴾ وَأَنِ اعْبُدُونِی هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِیمٌ
و اینکه مرا بپرستید، که این راه راست است﴿۶۲﴾ وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنْكُمْ جِبِلًّا كَثِیرًا أَفَلَمْ تَكُونُوا تَعْقِلُونَ
و بی‌گمان بسیاری از شما را گمراه کرد؛ آیا اندیشه نمی‌کردید؟﴿۶۳﴾ هَذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِی كُنْتُمْ تُوعَدُونَ
این است دوزخی که به شما وعده داده می‌شد﴿۶۴﴾ اصْلَوْهَا الْیَوْمَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ
امروز به سبب کافری که می‌ورزید به آن درآیید﴿۶۵﴾ الْیَوْمَ نَخْتِمُ عَلَى أَفْوَاهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَا أَیْدِیهِمْ وَتَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوا یَكْسِبُونَ
امروز بر دهان‌هایشان مهر می‌نهیم و دست‌هایشان با ما سخن می‌گوید و پاهایشان بر آنچه انجام می‌دادند گواهی می‌دهند﴿۶۶﴾ وَلَوْ نَشَاءُ لَطَمَسْنَا عَلَى أَعْیُنِهِمْ فَاسْتَبَقُوا الصِّرَاطَ فَأَنَّى یُبْصِرُونَ
اگر بخواهیم دیدگانشان را محو می‌کنیم، پس به سوی راه [درست] پیشی می‌گیرند، اما چگونه می‌توانند ببینند؟﴿۶۷﴾ وَلَوْ نَشَاءُ لَمَسَخْنَاهُمْ عَلَى مَكَانَتِهِمْ فَمَا اسْتَطَاعُوا مُضِیًّا وَلَا یَرْجِعُونَ
و اگر بخواهیم آنان را در جای خود مسخ می‌کنیم، پس نه می‌توانند پیش بروند و نه بازگردند﴿۶۸﴾ وَمَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِی الْخَلْقِ أَفَلَا یَعْقِلُونَ
و هر که را عمری طولانی دهیم، در آفرینش [به سوی ضعف] بازمی‌گردانیم؛ آیا نمی‌اندیشند؟﴿۶۹﴾ وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا یَنْبَغِی لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَقُرْآنٌ مُبِینٌ
و به او [پیامبر] شعر نیاموخته‌ایم و سزاوار او نیز نیست؛ این [کتاب] جز پند و قرآنی روشن نیست﴿۷۰﴾ لِیُنْذِرَ مَنْ كَانَ حَیًّا وَیَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكَافِرِینَ
تا کسانی را که زنده دلند بیم دهد و عذاب بر کافران محقق شود﴿۷۱﴾ أَوَلَمْ یَرَوْا أَنَّا خَلَقْنَا لَهُمْ مِمَّا عَمِلَتْ أَیْدِینَا أَنْعَامًا فَهُمْ لَهَا مَالِكُونَ
آیا ندیده‌اند که از میان آفریده‌های خود، چهارپایانی را برای آنان آفریدیم که در اختیارشان قرار دارند؟﴿۷۲﴾ وَذَلَّلْنَاهَا لَهُمْ فَمِنْهَا رَكُوبُهُمْ وَمِنْهَا یَأْكُلُونَ
و آنها را رامشان ساختیم؛ برخی برای سواری آنان است و از گوشت برخی می‌خورند﴿۷۳﴾ وَلَهُمْ فِیهَا مَنَافِعُ وَمَشَارِبُ أَفَلَا یَشْكُرُونَ
و برای آنان در آنها سودهای دیگر و نوشیدنی‌هاست؛ آیا سپاس نمی‌گذارند؟﴿۷۴﴾ وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ یُنْصَرُونَ
و به جای خدا معبودانی برگزیدند، شاید که یاری شوند﴿۷۵﴾ لَا یَسْتَطِیعُونَ نَصْرَهُمْ وَهُمْ لَهُمْ جُنْدٌ مُحْضَرُونَ
[آن معبودان] نمی‌توانند آنان را یاری کنند و [خود پرستندگان] نیز سپاه حاضر در برابر آنانند﴿۷۶﴾ فَلَا یَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْ إِنَّا نَعْلَمُ مَا یُسِرُّونَ وَمَا یُعْلِنُونَ
پس گفتار آنان تو را غمگین نکند؛ ما می‌دانیم آنچه را پنهان می‌کنند و آنچه را آشکار می‌سازند﴿۷۷﴾ أَوَلَمْ یَرَ الْإِنْسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِیمٌ مُبِینٌ
آیا انسان ندیده است که او را از نطفه ناچیزی آفریدیم؟ آنگاه او ستیزه‌گری آشکار می‌شود﴿۷۸﴾ وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَنَسِیَ خَلْقَهُ قَالَ مَنْ یُحْیِی الْعِظَامَ وَهِیَ رَمِیمٌ
و برای ما مثلی زد و آفرینش خود را فراموش کرد و گفت: چه کسی این استخوان‌ها را در حالی که پوسیده‌اند زنده می‌کند؟﴿۷۹﴾ قُلْ یُحْیِیهَا الَّذِی أَنْشَأَهَا أَوَّلَ مَرَّةٍ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِیمٌ
بگو: همان کسی آنها را زنده می‌کند که نخستین بار پدیدشان آورد و او به هر آفریده‌ای داناست﴿۸۰﴾ الَّذِی جَعَلَ لَكُمْ مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ نَارًا فَإِذَا أَنْتُمْ مِنْهُ تُوقِدُونَ
همان کسی که از درخت سبز برایتان آتش پدید آورد و شما از آن آتش می‌افروزید﴿۸۱﴾ أَوَلَیْسَ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ یَخْلُقَ مِثْلَهُمْ بَلَى وَهُوَ الْخَلَّاقُ الْعَلِیمُ
آیا کسی که آسمان‌ها و زمین را آفرید، توانایی ندارد که مانند آنان را بیافریند؟ چرا [می‌تواند] و او آفریننده داناست﴿۸۲﴾ إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَیْئًا أَنْ یَقُولَ لَهُ كُنْ فَیَكُونُ
فرمان او چنین است که هرگاه چیزی را اراده کند، فقط به آن می‌گوید: «موجود شو!» پس بی‌درنگ موجود می‌شود﴿۸۳﴾ فَسُبْحَانَ الَّذِی بِیَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَیْءٍ وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ
پس پاک و منزّه است کسی که فرمانروایی همه چیز در دست اوست و همه شما به سوی او بازگردانده می‌شوید
معرفی سوره یاسین
سوره یاسین به دلیل محتوای عمیق و پرمعنایش، همواره مورد توجه خاص مسلمانان بوده است. این سوره به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود:
۱. بخش اول (آیات ۱ تا ۳۲): به اثبات نبوت حضرت محمد (ص) و یکتاپرستی می‌پردازد و با داستان اصحاب قریه (مؤمن آل یاسین) خاتمه می‌یابد.
۲. بخش دوم (آیات ۳۳ تا ۴۴): با استناد به نشانه‌های الهی در طبیعت (زمین مرده، خورشید، ماه، کشتی) به اثبات معاد و قدرت خداوند بر زنده کردن مردگان می‌پردازد.
۳. بخش سوم (آیات ۴۵ تا ۸۳): درباره عاقبت کافران و سرنوشت آنان در قیامت، و همچنین سرانجام نیکوکاران و پاداش بهشتی ایشان سخن می‌گوید.
این سوره در روایات اسلامی از جایگاه والایی برخوردار است و پیامبر اسلام (ص) آن را «قلب قرآن» نامیده‌اند.
🌸 یک نکته: تلاوت و تدبر در آیات سوره یاسین، آرامش‌بخش و روشنگر راه زندگی است. امید است با خواندن و فهم این کلام الهی، بتوانیم قدمی در مسیر بندگی و نزدیکی به خداوند برداریم.
متن کامل دعای جوشن کبیر | متن عربی + ترجمه فارسی و فضیلت‌های دعای جوشن کبیر
